Archief

Oefening baart kunst…….

 
MAAR VEEL LIEFDE EN GEDULD OOK!!!!
 
Xiewa loopt sinds een week aan de lijn…eerst moeizaam (terug moeten dragen, of eerst naar het gras moeten dragen), maar elke dag ging het beter.
 
Nu loopt ze zelfs een uur rond te snuffelen aan de lijn: door het park, over het veld, het hof….zelfs afgelopen vrijdag naar mijn ouders gelopen.
Gisteren is ze met de auto meegeweest naar mijn oma. En ook dat ging weer goed!
 
Ik ben trots: op haar maar ook zeker op mezelf! (want ik heb in deze 5 weken echt wel eens gedacht: oh help, wat moet ik met je aan!/ik rijg je straks aan het spit, hoor!)
 
Maar ze is zo ontzettend lief dat je wel doorgaat en het snel weer vergeet. Ze blaft niet of zelden (alleen naar kat of hond en dan ook nog maar af en toe), ze kan heel goed alleen zijn (mijn huis is niet afgebroken in de 5 weken dat ik haar nu heb) en ze bijt niet, ook niet als ze bang is.
 
Van al die nieuwe indrukken op een dag word je natuurlijk wel moe: 

Afgelopen zaterdagmiddag heb ik haar voor de eerste keer gewassen: een waterballet in de badkamer….lekker hoor! Maar ze is weer schoon, zacht en ruikt naar…. shampoo!

En inmiddels heb ik ook haar pony even geknipt: nu zie je weer 2 van die mooie grote bruine ogen!

Xiewa blijft verrassen…….

 
Normaal gaat ze in haar mand liggen….en blijft ze daar liggen.

Totdat ik haar eruit haal om naar buiten te gaan. Of totdat ik naar bed ga….en dan komt zij eruit: gaat ze spelen, eten, door het huis wandelen, etc.

En nu….ik zit achter de pc (zoals de laatste tijd wel vaker) en zij ligt nu dus niet in haar mand…nee, ze ligt halverwege de kamer, lekker op de vloer te knabbelen op zo’n bot!

Nou ja……nu breekt echt mijn klomp!

Maar ik ben wel blij! Blij! Blij!

Weer een stapje…..  

Xiewa is gezond verklaard…..

 
Ben vanavond even met Xiewa naar de dierenarts geweest.

Wilde in ieder geval even weten wat voor kruising het nu eigenlijk echt is. Want bij de kennel zeiden ze dat ze een kruising is tussen Maltezer en Shi Shu. Nou….dat leek me toch echt onmogelijk, want beide hondenrassen zijn kort potig. En Xiewa staat toch echt hoger op haar pootjes.

Ze is dus een kruising Maltezer/Foxterrier! Aan een terrier hadden we al gedacht, gezien de encyclopedie.

Verder is ze niet mager, maar gewoon super slank. Mag haar wel ipv. 125 gram p.d. nu 200 gram gaan geven.

Foxterriers hebben van zichzelf dat ze vaak trillen, net of ze nerveus zijn. Maar dat zijn ze dus niet. Xiewa heeft dat dus ook, dat trillen. Maar haar hartslag was heel goed en normaal.

Verder heeft het allemaal gewoon veel tijd, rust en geduld nodig. Ze moet nog ontzettend wennen aan de nieuwe omgeving, mensen, etc. Ze heeft natuurlijk 8 maanden in de kennel gezeten. Ze is niets gewent en moet nu alles leren. In de kennel was het zelfs zo dat ze vanuit het hok naar het grasveld werd gedragen en weer terug.

Ik moet me van de dierenarts niet aantrekken van wat anderen zeggen over Xiewa….nu ik haar heb gesproken en zij Xiewa heeft gezien en onderzocht…..kan ik dat wel makkelijker!

Moet haar nu ook nog niet laten helpen. Ze is waarschijnlijk toch al loops geweest, want ze heeft iets opgezette tepels. Pas over een aantal maanden als ze gewent is en dan desnoods zo’n 2 maanden nadat ze weer loops is geweest.

En dat anderen (buren) zeggen dat ik met haar naar puppytraining moet: nou, als ik dat nu zou doen….dan heb ik straks een getraumatiseerd hondje! Kan evengoed altijd nog: maar dan wel over een aantal maanden.

Dus: ik blij! Xiewa blij! Allebei blij! Wat wil een mens nog meer?

Eh…dat het aan de lijn gaat lopen misschien? (komt over een paar weken/maanden ook wel goed!) 

Mijn nieuwe vriendinnetje………Xiewa!

 
Een Boomertje (kruising Maltezer) van 8 maanden!
 
Ik zag haar op internet en ik was gelijk verkocht…….
 
Dus zijn we op maandag 6 augustus naar Baarle-Hertog gereden (dat is net over de Belgische grens) om te gaan kijken….
En nu is ze dus van mij!!!!
 
De naam Xiewa heeft ze van de kennel gekregen. Maar ik vind de naam erg mooi, dus ik houd het zo! Vind het wel oosters klinken (en daar hou ik wel van)!
 

Mijn schatje is nu een sterretje!

Op 2 augustus is mijn schatje van een katje overleden!
 
2 Jaar geleden kreeg ze al last van haar nieren maar dat was nog te overzien. Ze had toen waarden van 157 (terwijl ze maar max. 145 mocht hebben).
 
2 Maanden geleden had ze in ene waarden van 259! We zijn toen naast het dieetvoer ook medicijnen gaan geven.
Maar afgelopen dinsdag bleek dat de medicijnen niet het gewenste effect hadden gehad….de waarden waren wel iets gedaald…maar waren met 235 nog altijd te hoog.
 
Ze had geen reserves meer….haar nieren waren op!
 
De levensverwachting was lastig te bepalen: van een maand tot enkele maanden! Maar dan moesten de waarden van de nierfunctie wel zo blijven en niet verder achteruitgaan!
 
Helaas heeft het niet zo mogen zijn en heb ik haar moeten laten gaan!
 
Lieve schat: ik houd van je en ik mis je heel erg…..en zal je nooit vergeten!

Hoe kon je….?!?!?!?

Lieve mede-spacers,
 
Toen ik op Mylene’s Space onderstaand verhaal las, liepen de tranen over mijn wangen (en dat is écht waar)!
Ik heb Mylene gevraagd of ik het van haar mocht overnemen op mijn space.
Zij was zo lief om mij die toestemming te geven.
Het is een lang verhaal, maar neem alsjeblieft de tijd het te lezen, het is meer dan de moeite waard!!!

Oorspronkelijke bron: http://www.vonne.net/

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen.

Je noemde mij je kind en ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend.
"Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me:

"Hoe kon je?",

maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.
Ik weet nog dat ik ’s nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen.

We maakten lange wandelingen en renden door het park maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen .
(ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je)
Ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.
Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.

En toen werd je verliefd.
Zij -inmiddels je vrouw- is geen "hondenmens".
Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar.
Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby’s en ik deelde in je opwinding.
Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken en ik wilde ze ook bemoederen.
Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench.
Oh, ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".

Toen ze groeiden, werd ik hun vriend.
Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes aan mij op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op mijn neus.
Ik hield van ze en van hun aanraking
– jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam –
en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest.
Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.
De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp.
Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond" en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carrière-kans in een andere stad en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn.

Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin",
maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was.
Ik was blij opgewonden over de autorit……….. tot we bij het dierenasiel stopten.
Het rook naar honden en katten, naar angst,
naar hopeloosheid en hulpeloosheid.

Je vulde de paperassen in en zei:
"ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden".
Zij haalden hun schouders op en keken je meewarig aan.
Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs één met "papieren".

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde:
"Nee pappa!……..Laat ze niet mijn hond meenemen!"
En ik maakte mij zorgen om hem en over wat je hem hiermee had bijgebracht
over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alle leven.

Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd,
je vermeed mij in de ogen te kijken,
en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.
Je moest nog een deadline halen – en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden.
Ze schudden het hoofd en zeiden:

"Hoe kon je?"

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden.
Ze voeren ons natuurlijk,
maar al dagen heb ik geen trek meer.

In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was.
Dat je van gedachten was veranderd.
Dat dit allemaal slechts een nare droom was.
Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.
Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die -met gekke fratsen- aandacht vragende pupjes die geen idee hadden wat hen te wachten stond,
trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag,
en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer.
Een gelukzalig stille kamer.
Ze plaatste me op de tafel, wreef over mijn oren
en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken.
Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren,
maar ook voelde ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen.

Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen.
De last die zij moet torsen is zwaar,
dat weet ik, zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed.
Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden.
Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.
Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde,
ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde:

"Hoe kon je?"

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei:

"Het spijt me zo".

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging,
waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen,
een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan.
Met het laatste beetje energie dat ik nog had,
probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen
dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou, lieve baas.
Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.
Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Onderschrift van de auteur Jim Willis:
Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van "Hoe kon je?",
zoals bij mij toen ik het schreef,
komt dat doordat het een samenstelling is van de verhalen van miljoenen dieren
die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven.
Iedereen mag het verhaal verspreiden voor niet-commerciële doeleinden,
zolang de auteur wordt vermeld.
Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven,
op prikborden in asiels en dierenartspraktijken.
Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is,
dat dieren onze liefde en zorg verdienen,
dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is
en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven,
en dat alle leven kostbaar is.
Doe alstublieft al het mogelijke om te voorkomen dat een dier als ongewenst wordt afgemaakt!