Borderline Gedicht

 
Ook deze had ik zelf niet beter kunnen verwoorden/uitleggen.

How do you do ?

Ik wil schreeuwend uitleggen hoe ik me nu voel
Ik weet het zelf niet eens precies
Hoe kan ik iemand dan uitleggen wat ik bedoel

Kijk, dat er iets mis is met mij dat wist ik allang
Maar dat mijn problemen een naam hebben gekregen
Dat maakt mij bang

Ik ben gek en jij bent normaal
Ik heb een persoonlijkheidsstoornis
Dat is iets waar ik ontzettend van baal

Borderline is de naam
Maar ik ben er inmiddels achter
Daardoor zijn mijn problemen niet weggegaan

De strijd begint nu pas goed
De problemen waren er al
De rotzooi staat nu alleen duidelijk op papier in een boek

Ja, ik heb een boek van een held gekregen
Mijn wereld stond even stil
Hufter, alsof het voor mij is geschreven

Maar oké, het is op dit moment nu eenmaal een feit
Mijn leven word gekenmerkt door
Emotionele instabiliteit

Mijn verdriet en pijn
Is tien keer heftiger als dat bij een ander zal zijn
Gedachten in zwart of wit
Niets wat daar tussenin zit

Iemand word door mij geïdealiseerd
En mijn leven is op degene gebaseerd
Of iemand wordt de grond ingetrapt

En ben dan totaal op die persoon afgeknapt
Helemaal of helemaal niet
Mijn grenzen zijn een vergiet

Perfect en volgens plan moet alles gaan
Zo niet, dan komt de stress eraan

Het hopeloze, hulpeloze gevoel
Het moeten, het voor mij onbereikbaarste doel

Wisselingen van stemming
Op woede, verdriet is geen remming

Depressieve periodes horen daar ook bij
Maar daarna ben ik toch echt weer vrolijk, druk en blij

Ik ben vaak zo onrustig dat is niet goed
Ik moet weg, ik moet, ik moet, ik moet

Ontspanning dat ga ik leren
Ik kan toch niet alles en iedereen controleren

Ik heb mijn eigen wereld gecreëerd
Ben vaak in mezelf gekeerd

Ik wantrouw bijna iedereen
En wat iemand onuitgesproken denkt weet ik meteen

Waar ben ik goed voor, ik ben niets
Negatief, zonder een positiefs iets

Het leven valt niet mee, het is hard
Soms geen lichtpuntje meer zien, alleen zwart

De chaos in mijn hoofd, de wil kwijt raken
Soms de drang om mijn leven te staken

Maar ik weet, ik krijg dan spijt
Hier leven mensen die wil ik echt niet kwijt

Vijf, zes, zeven die heb ik nooit echt gezien
Het is meestal één, twee of acht, negen, tien

Impulsief gedrag
Met een traan of een lach

Agressie zit onder mijn huid te broeden
Bam, en ik heb een uitbarsting van woede

Doe en zeg dingen die ik achteraf niet meen
Spijt ? Ja zeker, gelijk meteen

Maar dat is dus te laat
Wat kapot is kan niet worden gemaakt

Hier wil ik aan werken
Ik wil geen woede uitbarsting meer merken

Bang om alles kwijt te raken
Bang dat iedereen mij in de steek gaat laten

Nu nog wil ik dit, straks wil ik dat Anderen worden die wispelturigheid toch ook zat

Laat me met rust
Kom dicht bij me
Hou me vast
Nee, laat me gaan
Ik ren weg
En kruip naar hem toe
Ik vlieg en ik val
Ik duik in de diepte
Ik wil niet meer duiken
Maar elke keer doe ik het toch

I hate you, don’t leave me

Hij verwerpt mij angsten met een lach
Zou willen dat ik hem nu hier live voor me zag

Gewoon even kijken en voelen of alles nog oké is
Ik verlies mezelf te vaak in onzekerheid en gegis

Ik voel me alsof in mijn eentje door de wereld ga
Alsof ik niet besta
In mijn ogen doe ik nooit iets goed
Daardoor verlies ik mijn laatste beetje moed

En al gebeurd er zoveel positiefs
Als het te lang duurt ben ik bang dat ik het verlies

Ik ben soms bang om alleen te zijn
Heel vaak voel ik me eenzaam en dat is niet fijn
Ook als ik onder de mensen ben, heb ik dat
Ik wil me niet meer eenzaam voelen, ik ben het zat
Zat om zo mijn best te doen om alles volgens plan te laten verlopen
En steeds weer tegen dezelfde harde muur aan te lopen
Zat om altijd maar weer alert te zijn en op mijn hoede
En om maar niet te hoeven nadenken, doe ik veel te veel van het goede

Een spiegel nu aan mezelf voorgehouden
Dwingen te denken, te voelen, te zijn
Ik wil het niet laten merken

Maar godverdomme…dit doet pijn

Want ik heb vrienden die om me geven zoals ik ben
En die denken, ik ben blij dat ik haar ken
Nu moet ik alleen nog leren om mezelf te aanvaarden
En mezelf te zien zoals ik ben en werken aan mijn eigenwaarde

Leren van mezelf te houden
Leren in mezelf te vertrouwen

Mijn gevoel voor eigenwaarde wil ik terug
Die ik verloor daar stervend op mijn rug

Los komen van mijn eigen negativiteit
En van dat sterke gevoel van minderwaardigheid

Leren omgaan met mezelf en de mensen van nu
En wat ze dan ook zeggen, ik zeg gewoon, lekker puh !!!

Ik wil geen slachtoffer meer zijn
Dat maakt me als mens namelijk zo klein

Een borderline stoornis vervult nu mijn leven
Maar ik ga de strijd aan
Tegen de symptomen die daaraan kleven

Ik heb het, maar ik ben het niet
Want ook al ben ik soms onbegrijpbaar
En zijn mijn gedachten nu nog super irrationeel en raar

Zoals ik, is er niet één
Ik ben en blijf nog steeds “Brigitte”, echt waar

Origineel: 21-07-2001 http://www.home.zonnet.nl/jelnet/Gedichten.htm

Advertenties

2 thoughts on “Borderline Gedicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s