Ariensfhof – Zeist: Hoofdstuk na 5.5 week (d.d. 7 oktober) afgesloten

 
Na 5 1/2 week in Zeist te hebben doorgebracht, heb ik mijn spullen gepakt om naar huis te gaan!

Waarom zul je je afvragen! Nou ik zal je dat vertellen.

Zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen was het niet altijd even gemakkelijk. Maar het was te doen, al kreeg ik steeds meer weerstand om terug te moeten gaan.

Wat is er dan gebeurd zul je je nu afvragen! Ik zal het je proberen uit te leggen. En zoals jullie waarschijnlijk wel van mij gewend zijn: ik noem geen namen en probeer om niet te diep op dingen in te gaan! Want ik wil natuurlijk niet TRIGGEREN….

Vorige week in de nacht van woensdag op donderdag heb ik een heftige paniek/angstaanval gehad! Ik kwam ’s avonds laat op mijn kamer en na een half uur werd ik helemaal gek: wilde met mijn kop tegen de muur gaan beuken, wilde rust en was bang voor de gevolgen die daarop zouden kunnen gaan volgen.

Daarop ben ik naar beneden gegaan en ben ik op de bank voor de tv gaan liggen: alles beter dan mijn kamertje! Na enige tijd kwam er iemand bij mij kijken en na uitleg heeft die mij niet meer alleen gelaten. Toen er een peuk nodig was, meegegaan naar het rookhol. Daar even gezeten, maar daar is het koud. Ik dacht dat het wel weer zou gaan en gaf aan dat ik naar mijn kamertje zou gaan: maar daar aangekomen en in bed gestapt, ging het weer helemaal mis!

Weer terug naar het rookhol en daar een tijdje gezeten met een paar rokers! Later heeft er nog een een tijd bij mij op de kamer gezeten, in de hoop dat ik rustiger zou gaan worden en wat zou kunnen slapen (zonder te gaan doen, wat ik wilde gaan doen: want ik weet dat je daar goed van onderuit gaat – maar ik heb beloofd dat ik dat nooit meer zou gaan doen – dus dat was geen optie!). Ik werd inderdaad rustiger en dat was een goed teken! Nou, voel ik mij bij die persoon al die tijd al goed en fijn en op mijn gemak – dus dat maakte het waarschijnlijk een stuk makkelijker om tot rust te komen!

Deze lieverds hebben mij dus door de nacht heengeholpen en ook nog door de donderdag!

Donderdags tijdens groepstherapie is het ook nog ter sprake gekomen (had voor die tijd al een behandelmedewerker ingeschakeld – om aan te geven dat het niet goed ging!). Aangegeven dat ik er wel weer door heen zou komen en dat als ik merkte dat het echt niet ging of goed zou gaan, dat ik dan een behandelmedewerker of de nachtwacht zou inschakelen! Dit was voor hun een goede afspraak en ik hoefde daarom ook niet nog een afspraak met de psychiater te maken!

Ik kon in de loop van donderdagavond alweer wat lachen (wat wil je als er binnen in ene een sigaret wordt opgestoken!). En vrijdags ging het ook al wat beterder – was bijna tijd om naar huis te gaan en tot rust te komen.

Heb in het weekend toen ook veel geslapen!!

Nu kreeg ik dinsdag tijdens groepstherapie een opmerking van een groepsgenoot. Dat ik aandacht wilde en dan maar ging zeggen/schreeuwen dat ik het niet meer zag zitten, enzo! Aangegeven dat dat haar idee en ervaring is en niet de mijne en dat het dus haar probleem is!!! Nou had ik al niets met deze persoon, vanaf het begin al niet: maar ik had zo iets van – jij zit hier voor jou ding en ik voor mijn ding. Ik heb verder niets met je te doen: ik zal geen oefeningen enzo met je gaan doen, maar ik zal je verder in je waarde laten!

Nou zit het niet in mij om ook met modder te gaan smijten: tenslotte is het niet de bedoeling dat je elkaar schaadt tijdens de therapieen (of daarbuiten). Maar ik had ook genoeg kunnen zeggen over de manieren van deze persoon: dat deze persoon ook aandacht vraagt door de herbelevingen en de tijd die behandelaars dan bezig zijn om deze persoon weer terug te halen naar het hier en nu, de manier van doen/zitten tijdens therapieen. Daarnaast is deze persoon vaak/veel weg en neemt deze persoon weinig tot niet deel aan het sociale leven ’s avonds (ook vaak afwezig tijdens eten), dus wat kan zij nu van mij weten. Tijdens groeps had ik nog niet zo heel veel gedeeld!

Ik had dus makkelijk ook met modder kunnen gaan gooien en "wraak" kunnen gaan nemen: maar zoals al gezegd – zo ben ik niet!

Nou, ik kan jullie vertellen, dat ik niet veel moeite hoefte te doen om aandacht te krijgen want die kreeg ik daar genoeg! Iedereen vond mij een zonnetje, een warm en lief persoon, etc.

Maar wat nog het ergste was: wat ik mij later pas realiseerde – niemand zei wat die dinsdag tijdens groeps: groepsgenoten niet, de bijzittende psycholoog niet, de bijzittende behandelmedewerker/stagiaire niet!

Nou, dan wordt dus gewoon het gras onder je voeten niet alleen weggemaaid, maar het wordt ook nog eens met verdelger vernietigd! En iets dat kapot/vernietigd/gebroken is kan niet meer goed en volledig gemaakt worden……

Je gaat gelijk denken – en dat is natuurlijk een logische reactie – ze zijn het met haar eens…..anders zouden ze wel wat hebben gezegd! En om dan ’s avonds/de dag later te zeggen dat dat niet zo is: dat is te laat – het leed is al geschied!

Weg veiligheid, weg vertrouwen! WELKOM WANTROUWEN en ONVEILIGHEID!

Er was gewoon geen basis meer om door te gaan: het voelde niet meer goed, niet meer veilig! Dus maakte ik mijn keuze om te stoppen…..

En of het zo moest zijn: ik keek ’s avonds naar de hemel en zag tussen de vele wolken net 3 sterretje: en er viel een rust over mij heen! Alsof José zei: het is goed meissie, ik heb met je meegekeken en het is goed zo! Daarna waren de sterretjes weg…..

Ik zou in 1e instantie de week gewoon afmaken en dus pas vrijdagmiddag weggaan. Maar in de nacht van dinsdag op woensdag dacht ik: ja, dus……ik ga toch niets meer zeggen! Het voelt niet meer goed, ik voel me niet meer veilig en niet meer op mijn gemak hier! Ik heb hier niets meer te doen en ook niets meer te zoeken!

Mensen/Hulpverleners zeggen altijd: je moet in 1e instantie altijd goed voor jezelf zorgen!

Als ik zou blijven, zou ik dus niet meer goed voor mij zelf zorgen! En dat is dus niet de bedoeling!!!!

En nu ben ik dus thuis en voel ik mij weer rustig en relax! Wel ben ik teleurgesteld………in de hulpverlening! Het voelt voor mij ook niet als falen….ik heb niet gefaald: de hulpverlening (en indirect met groep) heeft gefaald!

Je wordt tijdens een therapie door een groepsgenoot tot op je enkels afgezaagd en er wordt niets gedaan/gezegd! En dan zeggen ze: dit is een veilige omgeving, waar je dingen kan proberen en oefenen! YEH RIGHT……. En dan zeggen ze nog: groepstherapie (of andere therapieen)zijn er om dingen te delen, te oefenen etc. Maar het is niet de bedoeling dat je het meubelair kapot maakt (emoties kunnen wel eens hoog oploppen en sommige willen dan nog wel eens de neiging hebben om te gaan gooien met dingen), dat je niet jezelf schaadt, maar vooral ook niet anderen schaadt!!!!!

DANK U……….!!!!!

Mensen die mij kennen, weten dat je best ver kan gaan bij mij: maar als je het verbruikt hebt, dan komt het ook niet meer goed! Kapot is kapot…….. En die mensen weten ook: een beslissing van mij is niet meer onomkeerbaar! Ik ga, dus ik ga en kom dan ook niet meer terug!

Tuurlijk zijn er mensen die ik mis/ga missen, maar het is geen reden om te blijven! Ik ga mijzelf niet schaden door daar te blijven…… omdat anderen het niet leuk vinden dat ik wegga! Tuurlijk zal het ook even wennen worden: nu ben je ’s avonds alleen en daar natuurlijk niet, zijn er altijd mensen om je heen….maar ook dat is weer geen reden om te blijven! De gezelligheid tussen de therapieen door en de avonden, hebben er wel voor gezorgd dat ik het 5 1/2 week heb volgehouden, maar ze kunnen er niet voor zorgen dat ik blijf!

Sorry mensen…….maar er zijn grenzen!

Vanaf volgende week ga ik mijn leventje – zoals ik het had voor ik naar Zeist ging – weer oppakken. Ga mijn SPW weer oppakken, mijn ECDL en ga weer lekker naar Interakt, het Activiteitencentrum.

En misschien moet ik nog maar eens heel goed over de raad van mijn vader nadenken: Stop met de wereld/maatschappij te willen snappen, ze snappen jou toch ook niet! Waarom wil je de wereld/maatschappij kennen, er zijn maar een paar mensen die jou kennen!

Ik kreeg gisteren nog een heel mooi en lief kaartje van mijn ouders met de tekst: Je bent een dochter die trots mag zijn op wie ze is!!!! En dat ik dat dan ook moet zijn (dit was er nog met pen onder geschreven)

En ik ben ook trots op mezelf: ik heb geleerd dat ik voor mij zelf moet zorgen en dat ik mijn eigen beslissingen kan en mag nemen. Dat ik mij niet moet laten leiden – overhalen – door anderen. Dat ik ben wie ik ben en daar helemaal niet beroerd in ben!!!

Ik ga een positieve dingen boekje maken (medebewoners wat een goed idee) en dat ga ik dan veelvuldig inkijken/invullen: want….ik heb heel veel positieve dingen/eigenschappen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s