Archief | november 2007

Gedicht…. (vond ik op de Hyves van Natasja)

ACHTER EEN LACHEND MASKER

Achter een lachend masker,
daar schuild een groot verdriet,
teleurstelling na teleurstelling,
dat is wat haar geschied.

Mensen…
zij gaf ze haar vertrouwen,
met heel haar hart en ziel,
doch misbruik en egoisme,
is wat haar ten dele viel.

Waarom kunnen mensen,
zo kil en koud,
en dan nog zeggen,
dat men van haar houdt?

Wat moet zij met die woorden,
zonder dat men er iets bij voelt,
waarom zegt men niet eenvoudig,
wat men werkelijk bedoeld?

Mensen…
zeggen vaak dingen,
maar denken doen ze niet,
en kwetsende woorden
zorgen voor nog meer pijn en verdriet.

Maar…kennelijk zien die mensen,
of…beseffen ze het niet?
Dat achter een lachend masker,
schuil gaat, een groot verdriet!

Gedicht…….van eigen hand……

 
 
Ik staar voor mij uit
En voel de tranen over mijn wangen
Dit is het moment waarop ik besluit
Om nooit meer naar iemand te verlangen
 
Verwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roos

Niet meer naar jou en nooit meer naar anderen
Maar vooral niet meer naar jou
Al kan ik mijn gevoelens nog niet veranderen
Waardoor ik nog steeds van je hou
 
Verwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roos

Maar ik ga mijn leven niet meer delen
Of het moet met een huisdier zijn
Ik probeerde het al met te velen
Maar het geeft alleen maar verdriet en pijn 

Verwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roosVerwelkte roos 

Maar ik doe het niet meer
Vanaf nu gaat mijn hart op slot
Echt, dit was de laatste keer
Niemand maakt mij meer kapot

Mijn eerste 2 examens…..

 
Nou, de eerste 2 deelkwalificaties heb ik dus met een examen afgesloten.
 
Pff…..
 
Eerst kom je daar aan: mega drukte! Zowel binnen als buiten: Help…..wat moeten al die mensen hier?!
En je zag heel veel mensen met hun boeken/schriften slepen en nog nalezen, etc. (Ik had dus niets bij me!)
 
Mijn examen zou om 10 uur beginnen en tot max. 1 uur duren. Had dus 3 uur de tijd.
 
 
Om kwart voor ging ik richting de zaal waar ik moest wezen en daar aangekomen: Oh my…..Wat een rijen met tafels en stoelen!

Nou…mijn plekkie opgezocht en toen was het wachten op het "startsein"!
 
Heb ik mijn examenopdrachten voor mij van zowel Individu & Samenleving als van Sociale Vaardigheden. Eerst maar Individu & Samenleving gedaan, toen de andere.
Bij beide dacht ik: Huh, wat is dit allemaal? Heb ik dit geleerd, stond dit in mijn boeken? En bij hetgene waarvan ik wel wist dat het in mijn boeken stond, was het van: Wat was dat ook al weer?!
 
Op een gegeven moment ga je toch maar "invullen" want ja, je moet toch wat.
Alles leek op elkaar, wist af en toe echt niet meer wat wat nou was! Maar ze zeggen altijd, vertrouw op de eerste ingeving, dus oke, die dan ook maar gekozen.
 
Uiteindelijk was ik om half 12 klaar en heb ik alles ingeleverd!
 
Het was heerlijk weer, dus ik ben buiten in het zonnetje gaan wachten tot ik zou worden opgehaald. (Even met ouders ergens naar toe, even wat afleiding!) Andere cursisten/studenten die klaar waren met hun examen(s) gingen gelijk weer de boeken erbij pakken of overleggen met anderen, hoe of wat ze hadden geantwoord, enz.
(Ik dus niet…had ook niets bij me, maar ook niet echt de intentie om nu al te willen weten wat ik ervan had gebakken!)
 
En toen zou het nog zo’n 6 weken gaan duren voor de uitslag op de mat zou gaan vallen!
 
Maar ik had echt het idee dat ik er weinig van had gebakken, dus dat ik ook niet geslaagd zou zijn! En dat gevoel bleef ik houden! Nou, ja….in januari was er weer een kans, dan zou het vast al beter gaan: was dan voorbereid op de hoeveelheid mensen en de gang van zaken!
 
 
And there it was: de envelop van het examenbureau!
 
 
Eenmaal boven heb ik de envelop opengemaakt en gekeken en wat zag ik tot mijn verbazing?
 
 
Met 2 ZEVENS!

Long time no……..

 
Maar hier ben ik weer!
 
Na mijn examen begin oktober heb ik eigenlijk weinig tot niets gedaan met mijn computer!
Het begon eigenlijk al voor mijn examen: slecht slapen….dus eerst maar even wat gekocht, want ik zag de bui al hangen: zou ik totaal kapot mijn examen moeten gaan doen!
 
Na mijn examen: zo ontzettend moe en opgebrand….wilde eigenlijk alleen maar slapen!
 
 
Na dat een week/anderhalve week te hebben aangekeken heb ik maar weer wat anders gekocht: extra energie in een potje!

Je kent die reclame waarschijnlijk wel (van Supradyn Energy)…..een vrouw op een mega groot bed. Nou zo voelde ik me dus ook: dus maar even zo’n potje gehaald!
Daarna ging het langzaam aan beter. PFfff!
 
Maar toen kwamen er weer een paar triggers….tja, en dan ben ik weer "van de kaart", met alle gevolgen van dien: moe en alleen maar willen slapen, onrustig in doen en laten, huilen of in ieder geval de tranen voelen branden achter de ogen, etc. En dan ben ik kwetsbaarder dan anders! Maar ook vatbaarder dan anders!
 
Maar nu ben ik er weer: ga me weer langzaam aan mijn dag/weekschema houden….want zonder mijn "vaste/strakke" structuur komt er niet veel van alles terecht! (Alhoewel, met schema ook niet altijd!)
 
Want ondanks alles gaat het leven (en dus ook mijn huishouden en mijn studie, etc.) wel gewoon door: alleen moet ik nog wel het juiste evenwicht in mijn leven vinden!