Opluchting……maar ook pijn!

 
Enige tijd geleden heb ik voorgoed afscheid genomen van mijn ex-vriend/vriend/maatje/mijn alles! Na 2,5 jaar……….. Het doet pijn….maar het is wel beter zo!
 
Want het is heel moeilijk om vrienden te blijven met je ex als je nog zoveel gevoelens hebt! En hij (naar eigen zeggen) ook voor jou…
 
Maar wat moet je: het is 2,5 jaar een knipperlicht, met vooral in het begin vele mooie beloftes…….maar waar verder niets van terecht komt!
 
Je wilt bij elkaar zijn, je mist elkaar, je houdt van elkaar, je bent elkaars alles…….en toch: was ik steeds hier alleen en hij zat daar!
 
Hij wil wel, maar kan het niet, zegt ie (hij is getrouwd al 28 jaar, heeft 3 zonen – de jongste 21, de oudste 28), hij is bang, bang voor het onbekende, bang voor de reacties……….de scheiding brengt zoveel met zich mee: het huis moet worden verkocht, enz.
 
We hebben geprobeerd vrienden te zijn – want we kunnen nu eenmaal goed met elkaar praten, hij begrijpt me….bij hem kan ik alles kwijt….met hem kan ik lachen en huilen. Het voelt nu ook of mijn beste vriend is overleden!
 
Dan zul je je nu afvragen: waarom geef je dat dan op? Tja, dat heb ik me ook vaak afgevraagd (want het is niet de eerste keer dat we elkaar voorgoed gedag hebben gezegd)….en weer kwamen we dan samen……probeerden we het weer samen……ging het weer fout, weer vrienden proberen te zijn……het werkt gewoon niet!
 
Maar het is nu wel de laatste keer geweest: ik ga niet meer terug! Hoe sterk mijn gevoelens ook voor hem zijn……en hoe fijn onze vriendschap dan ook was!
 
Als hij niet mans genoeg is om voor mij te kiezen, dan moet ik vanaf nu maar vrouws genoeg zijn om voor mezelf te kiezen!
 
Een vriendschap moet eerlijk, open en oprecht zijn, weet familie/vriendenkring van een vriendschap af: en niet via een geheime telefoon waar niemand iets vanaf weet (tja, dat was nog uit de relatie tijd)! Als je vrienden bent, dan bel je wanneer het zo uitkomt, dat kan overdag zijn, of ’s avonds of in het weekend: maar niet onder de voorwaarden tussen half 7 en 3 uur ’s middags! En als ik hem bijv. op een ander moment wilde spreken dan kon ik een smsje sturen……met de hoop dat ie tijd had (wat meer inhoud dat ie alleen is…..). Ook in een vriendschap is het geven en nemen, de ene keer wat meer van het een en de andere keer is het weer andersom! En dat geeft verder ook niet……zolang het maar eerlijk, open en oprecht is……en het niet altijd maar van een kant komt!
 
Misschien wilde ik wel teveel (ik ben nu eenmaal een alles of niets persoontje): maakte ik het te moeilijk…….maar het voelde gewoon niet meer goed! Het gaf mij vaak geen goed gevoel meer: het bracht vaak verwarring, pijn en verdriet!
 
En dat is het toch niet waard!?
 
Mijn vader zegt altijd: een relatie moet iets toevoegen aan je leven……..
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s