Gedicht: Spiegels

 
Er was eens een land zonder spiegels
Niemand zag zichzelf zoals wij
 
Ze keken natuurlijk wel naar handen en voeten
En voelden hun huid en hun haar
Maar meestal richtten ze hun blik gewoon op de ander
Vaker en liever keken ze naar elkaar
 
Totdat een vrouw eens wilde weten
Hoe kom ik over? Wat straal ik uit?
Zie je mijn stemming in de kleur van mijn ogen?
Hoe zie ik er eigenlijk uit?
 
Haar beste vrienden kwamen langs en gaven dat waarnaar ze zocht
Ze zeiden: Zie jezelf in onze ogen
Wij weerkaatsen al je licht
As je jezelf durft te geven kijk dan naar ons
Wij zijn de spiegel van je gezicht
 

Bron: Happinez 6-2005

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s