Gedicht: Reden van bestaan

 
Er was eens een waterdruppel
Hangend aan de rand van een blad
Helder en zuiver, maar wachten en onwetend
Omdat hij het te druk met zichzelf had 

 

Boven de zon, beneden de rivier

de druppel ertussenin
‘Zal ik springen? Zal ik glijden? Zal ik gaan? Zal ik blijven?’
Herhalend als een mantra – wachtend op wat?
 
‘Op het volmaakt moment
Dan ben ik helder van geest en volledig transparant
Pas dan laat ik los en ga op in de zee’
Maar hij sprong niet en was bijna verdampt
 
De wind kwam voorbij en fluisterde door het riet
Er was geen houden meer aan
En daar ging hij dan
Naar de zee, naar het water, naar de grote oceaan
En opeens was het duidelijk in dit grote geheel:
Elke druppel is de zee
En hij zag zichzelf
In het andere weerspiegeld
En vond de reden van zijn bestaan

Bron: Happinez 2-2005

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s