Gedicht: Vrijheid en Egoisme

Er waren eens twee bootjes
Vrijheid en Egoïsme
Ze zaten voortdurend in elkaars vaarwater
 
Want op het moment dat Vrijheid dacht
Ik lig op koers, ik ga mee op mijn eigen stroom, ik volg mijn idee
Kwam het andere bootje langzaam langszij
’t Was Egoïsme die fluisterend zei: o spiegelbeeld, wat lijk je toch op mij!
En ging dwarsliggen
 
En vrijheid voelde zich beknot
Want verzot op ruimte en beweging
Leek  het of Egoïsme altijd meeging
’t Was een strijd
 
Denk ik echt alleen maar aan mezelf
Of luister ik naar wie ik werkelijk ben?
Maar toen zei Vrijheid, helder en luid
"He dwarsligger, fluisteraar, als jij mijn spiegelbeeld zou zijn
Vertel me dan, hoe ziet jouw vrijheid eruit?"
Nou uh, zei Egoïsme
Ik vind, ik moet, ik presteer, ik eis, ik wil en ik wil meer en meer
En woorden kwamen, zo veel, zo’n hoop
Dat het bootje topzwaar werd, kantelde en verzoop
 
En Vrijheid was verlost
Precies zoals het hoort
En nam uit pure dankbaarheid
– Genietend – mensen mee aan boord
 
bron: Happinez 3-2006
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s